'Masanın üstüne çıkıp şarkı söylemek cesaretlendirdi'
12 Ocak 2018 Cuma, 23:59:02
'Masanın üstüne çıkıp şarkı söylemek cesaretlendirdi'
Yeni dönem caz vokalleri arasından hem sesi hem de tarzıyla sıyrılan bir isim Hailey Tuck...

***

İstanbul'da vereceği ilk konseri 15 Şubat'ta İş Sanat sahnesinde gerçekleşecek Tuck'ın maceralarla başlayan kariyerini kendisinden dinledik...

 

Selin Özavcı TOKÇABALABAN



Meditatif bir etki yaratan sesi; 30'lı yıllardan çıkıp gelmiş gibi kostümleri, upuzun kirpiklerinin ardından buğulu bakan derin mavi gözleriyle Hailey Tuck, İstanbul'da ilk kez konser verecek. Henüz 20'li yaşlarında olup yeni dönem caz vokalleri arasındaki yerini sağlamlaştıran Tuck'ın kariyeri hayli maceralı başlamış. Austin, Texas'ta doğan sanatçı 18'ine geldiğinde caz şarkıcısı olmak için Paris'e giderek kendi yolunu çizmiş. Bu yolda yaşadıklarını heyecan ve keyifle anlatıyor...
Alışılagelmişin dışında bir geçmişiniz olduğu sizinle ilgili olarak öne ilk çıkanlar arasında... Çocukluk ve ilk gençlik yıllarınızı sizden dinleyebilir miyiz? Evde hep müzik, ailede müzisyenler var mıydı?
Ben çok farklı türde müziklerin dinlendiği bir evde büyüdüm. Annem ve babam müzisyen değillerdi ama müzik dinlemeyi çok severlerdi. Evet, evin içinde sürekli müzik vardı. Annem R&B, babam folk, caz dinlerdi. Ailemizde müzisyen olansa büyükbabamdı, kendisi bir caz piyanistiydi. Maalesef onu çok erken kaybettik. Küçükken müzikal bir tiyatroda yer aldım ve oradaki yönetmenimiz de bana "Sen mutlaka caz söylemelisin" demişti.
Siyah beyaz filmlere, vintage kıyafetlere hayranlık duyduğunuz bir genç kızlık dönemi geçirmişsiniz. 20'li-30'lu yıllara olan ilginiz ne zaman ve nasıl başladı?
Elime Ella Fitzgerald'ın bir songbook'u geçmişti. Dinler dinlemez âşık olmuştum, müziğe onun şarkılarını söylemeye çalışarak başladım. Sonra 1920 ve 30'lu yıllardaki hayat tarzı, sanatçıların maruz kaldığı ırkçı yaklaşımlar, o yıllarda yaşananlar ilgimi çekmeye başladı. O dünyayı keşfettikçe büyülendim. Yatılı okulda okudum ve en büyük hayalim Paris'te 1920'leri yaşamaktı. Ailem de antikalara, vintage kıyafetlere çok meraklıydı ve benim bu ilgimi onlar da destekliyordu. Sanırım 13-14 yaşından itibaren vintage kıyafetler toplamaya başladım.
Nostaljik bir yapınız mı var; o yıllarda yaşamayı tercih eder miydiniz?
20'li yılların sonu ve 30'lu yıllar, aynı zamanda dünyanın büyük buhranla mücadele ettiği, oldukça zor yıllar. Bu açıdan o yıllarda yaşamayı istemezdim sanırım. Ama o yılların modasının beni fazlasıyla cezbettiğini söyleyebilirim.

'BİR KORSE İMALATÇISI NASIL BU EVDE YAŞAR?'
Müzik kariyerinizle birebir ilintili hikâye ise uçağa atlayıp Paris'e gitmeniz değil mi?

Paris'e taşındığımda 18 yaşındaydım ve ne yapacağımı tam bilmiyordum. Şarkı söylüyordum ama nasıl caz şarkıcısı olunacağı konusunda fikrim yoktu. Aslında kız kardeşim oyuncu, teyzem yönetmendi, film sektöründe çalışan bir sürü kişi vardı ailemizde. Ama ben formülü bilmiyordum. Oldukça tekinsiz ve zor şartlarda; Paris'in kenar mahallerinden birinde yaşıyordum. Sular akmıyordu, komşular tuhaf insanlardı. Tabii ki aileme bu durumdan söz etmiyordum. Ya kalıp mücadele edecektim ya da dönecektim. O sıralarda bir arkadaşımın aracılığıyla muhteşem bir eve partiye gittim ve orada bir kızla tanıştım. Ayaküstü sohbet ederken ona "Buraya çok sık geliyor musun?" diye sordum. Kız ise, "Burası benim evim" dedi! Şok içindeydim. Çünkü kız korse imalatçısıydı! Nasıl oluyordu da bir korse imalatçısı böyle bir evde yaşayabiliyordu? Amerikan aklım bunu anlayamamıştı. Kız da bana ne yaptığımı sordu. Ona caz şarkıcısı olmak istediğimi söyledim. "Hemen burada söyle o zaman" diyerek beni masanın üzerine çıkardı!
Ve sonra...
Sonrasında da bu beni cesaretlendirdi. O dönemde bir caz piyanistiyle flört etmeye başladım. Yaşı benden epey büyüktü. Ondan ve onun aracılığıyla tanıştığım insanlardan çok şey öğrendim. Benim için acemi birliği gibiydi. Yavaş yavaş caz dinleyen, caz seven, caz söyleyen insanlarla tanışmaya başladım. Bu işin eğitimini almamıştım ama çok çalıştım, kendimi geliştirmek için çok uğraştım.


'BENİM İÇİN SİHİRLİ BİR ANDI'
Paris'te ilk bindiğiniz taksinin Edith Piaf'ın ‘La Vie En Rose'unu söylediğiniz için sizden para almadığı doğru mu?

Evet, doğru. (Gülüyor.) Sabahın erken saatlerinde De Gaulle Havalimanı'na varmıştım. Önümde uzun ve pahalı bir taksi yolculuğu vardı. Bu arada taksi şoförü de bana şehirle ilgili bilgiler veriyor ve neden burada olduğumu soruyordu. Ona caz şarkıcısı olmak istediğimi anlattım, yapmak istediklerimden söz ettim. Şoför de bana Edith Piaf'ın ‘La Vie En Rose' şarkısının tamamını Fransızca doğru söyleyebilirsem benden ücret almayacağını söyledi. Benim için sihirli bir andı.
Dünya artık çok küçük, 30'larda yola çıkıp, bir başka ülkeye gitmek bambaşka bir hikâyeydi? Yaşadığımız dönemin sanatçıları daha özgürleştirdiğini düşünüyor musunuz?
Kesinlikle. Zaman zaman o dönemlerdeki sanatçılarla ilgili belgeselleri izlediğimde ya da onların hayat hikâyelerini okuduğumda aynı şeyi düşünüyorum. O dönemdeki sanatçıların maddi bir karşılık görmeden, büyük bir adanmışlıkla yaptıkları beni çok etkiliyor, bana çok ilham veriyor. Artık daha geniş kitlelere ulaşmak, müziğinizi yaymak çok çok daha kolay. Her şeyden önce internet diye bir kolaylık var artık hayatımızda.


'İSTANBUL'U GÖRMEYİ SABIRSIZLIKLA BEKLİYORUM'
Vintage tarzınızla sesiniz bir araya gelince insan uzun saatler sahnede izlemek istiyor sizi... Dinleyiciyle iletişiminiz nasıl?

Çok sıcak... Ben samimi ev ortamlarında da şarkı söyledim, küçük caz kulüplerinde, festivallerde, daha geniş konser salonlarında da... Hepsinin tadı ayrı. Cazın doğduğu toprakları aşarak dünyaya ulaşması çok etkileyici. Romanya'da Uluslararası Caz Günü'ne katılmıştım mesela, dinleyiciler festival alanını doldurmuştu. Beni evlerine davet edenler bile oldu. (Gülüyor.) Bu yüzden farklı ülkelere seyahat etmeyi, yeni insanlarla tanışmayı çok seviyorum. Türkiye'ye geleceğim için de çok mutlu ve heyecanlıyım. İstanbul'u görmeyi sabırsızlıkla bekliyorum.
Genç bir sanatçı olarak maceralı bir kariyer başlangıcınız oldu demek mümkün mü?
Kesinlikle mümkün ama zaten hayatın kendisi başlı başına bir macera değil mi?
Tüm bu hikâyenin bir soundtrack'i olsa, hangi sanatçılar kimleri söylerdi?
Sanıyorum Ella Fitzgerald ve Billie Holiday mutlaka yer alırdı. Çok güzel ama zor bir soru, bunu biraz düşünmem gerekir. Billie Holiday olurdu ama haklısınız. O, müziğiyle, şarkılarıyla hayatımın her anında kalbimde.


'PES ETMEDİM'
Sahnede olduğunuz ilk anı nasıl hatırlıyorsunuz; o an itibarıyla ‘burası benim yerim' hissini yakalayan şanslı sanatçılardan mısınız yoksa sahneye, ışıklara alışmak için zamana ihtiyacınız mı oldu?

Aslında sahnedeki ilk anım şarkı söylerken değildi, size başta bir tiyatroda yer aldığımdan bahsetmiştim. Sahneye çıkmadan önce hep bir tedirginliğim olurdu. Ama zamanla bunu aştım. Şarkı söylemenin meditatif bir yanı var. Gerçi ilk başlarda küçük restoranlarda şarkı söylerken de gerildiğimi hatırlıyorum. Ve hata da yapıyordum açıkçası. Korktuğum için daha çok hata yapıyordum. Ama pes etmedim, müziği, şarkı söylemeyi çok seviyordum. Küçük caz topluluklarında söyledikçe, pratik yaptıkça kendimi geliştirdim. Bu biraz evleneceğiniz adamı bulana kadar bir sürü berbat ilişki yaşayıp deneyim kazanmak gibi. (Gülüyor.)

Paylaş
KÜNYE

Copyright © 2017 - Tüm hakları saklıdır. Habertürk Gazetecilik A.Ş.